maandag 18 september 2017

Laatste blog....

Omdat ik nu op Facebook zit, is mijn blog overbodig geworden.En het kost het me ook wat minder energie.Schrijven is en blijft mijn lust en leven, en dat blijf ik dan ook gewoon doen op Facebook. Wel blijven beide blogs gewoon bestaan,want er staat veel informatie op en leuke foto's. Op Facebook zullen maar weinig foto's van mij te zien zijn, omdat ik daar geen behoefte (meer) aan heb.

Hartelijk dank voor alle bezoekjes en steun.

Ik wens jullie allen de liefde en zegen van God toe!

Shalom

Frea

mail: schriever1@hotmail.com
www.altijdhoop.blogspot.nl
www.deregenboog.bloggertje.nl
twitter: @Frea Timmerman


vrijdag 15 september 2017

Leuk bezoek.....

Ondanks alle ellende, kan ik me toch verheugen op de namiddag. Want dan krijg ik bezoek van iemand die ik meer dan 50 jaar niet heb gezien. Via Facebook kwamen we elkaar weer tegen. Morgen vertel ik meer.

Ook mailde mijn dierbare leasedochter Martine me vanmorgen ,dat ze volgende week hier in het noorden moet zijn ,en even langs komt. Ook daar zie ik naar uit!

Hopelijk voel ik me dan een beetje (redelijk)Want af en toe is het huilen met de pet op....

maandag 11 september 2017

Moed....

Om er altijd maar weer de moed erin te houden, valt niet altijd mee. Ondanks dat ik erg positief in het leven sta, dankzij Gods genade, zijn er soms dagen van verdriet en lijden.

Momenteel  ga ik weer door dalen van diepe duisternis. Nergens zin in. Eetlust erg minimaal. Naast de pijnklachten, vaak  misselijk  en vermoeid. En er komen steeds meer nieuwe klachten bij (maag en darm) Dan rest alleen nog maar mijn bed. Dan slapen -heel veel slapen.

Het zou het begin van het einde kunnen zijn, maar dat heb ik al zo vaak meegemaakt de laatste jaren. Alleen wordt het nu allemaal wat heftiger.

Soms ben ik het lijden zo zat, dat ik verlang naar mijn hemelse woning. Maar ik hang ook nog zo erg aan het leven, en opgeven is voorlopig voor mij (nog) even geen optie.Maar die tijd gaat ongetwijfeld komen.

Gelukkig ben ik er klaar voor om God te ontmoeten, maar dat ben ik al jaren. Elke nieuwe dag is voor mij nu nog zéker de moeite waard.

Ik blijf mijn hoop en vertrouwen dan zeker ook op God stellen, hoe zwaar en moeilijk het ook is. Ik ken zoveel mensen die niets met God hebben ,en hier ook doorheen moeten. Dan voel ik me een heel bevoorrecht mens! Maar ik gun het zo aan iedereen......

Zelfs in de duisternis ben U daar
ook al begrijp ik U niet
Toch geeft u moed en kracht
in mijn diepste onmacht en verdriet

(gedichtje zomaar spontaan gemaakt)



vrijdag 8 september 2017

Eenmalige informatie omtrent mijn ziek zijn.

Ongelooflijk verhaal.....

Ik kreeg drie soorten kanker: Baarmoeder - Borst en Gistkanker.
De eerst twee soorten zijn met succes behandeld. Maar tijdens de bestralingsperiode in 2007 van mijn borstkanker in het UMCG, gaf ik steeds bij de bestralingsarts aan dat er nog meer aan de hand was, gezien mijn klachten.

Helaas werd ik niet serieus genomen. Dat gebeurde pas na een jaar. ?????En zo kon het gebeuren dat er zich een tumor van 11 cm kon ontwikkelen tussen mijn maag en de alvleesklier. (Gistkanker)

Maar dat kwam pas aan het licht na veel gedram van mijn kant en de vraag om een echoscopie.
Misschien was het anders gelopen als eerder was ingegrepen.

Twee voormalige huisartsen hebben zich op dit gebied dan ook schandalig naar mij toe gedragen. Ik heb even overwogen om een klacht in te dienen, maar dat leek me verspilde energie. De weg van vergeving kiezen leek mij verstandiger.

Een zeer zware en vreselijke operatie volgde in het UMCG, waarbij 3/4 van mijn maag werd verwijderd. En omdat er complicaties optraden, moest ik veel langer in het ziekenhuis blijven dan verwacht. Vooral de maandenlange neus-sondevoeding vond ik verschrikkelijk.Vanaf toen werd ik trombosepatiënt. Hartpatiënt was ik al, maar de klachten zijn wel verergerd. (regelmatig hartritmestoornissen)Vele mensen, inclusief ikzelf, dachten dat ik het ziekenhuis niet levend zou verlaten. Maar God had gelukkig nog andere plannen.....

Een woord van excuus heb ik nooit gehad. Maar omdat ik geen verbitterd mens wilde worden, heb ik in mijn hart opnieuw de weg van vergeving gekozen.

Maar wist wel één ding: mocht de kanker weer terug komen, dan wilde ik niet opnieuw deze operatie ondergaan, want dat kon ik mentaal niet weer opbrengen. Gezien ook de ellende die mij en ons gezin overkwam, in de jaren daarvoor.

Ongeveer een jaar later kwam de kanker inderdaad terug. Ik heb toen duidelijk aangegeven dat ik niet weer een operatie wilde ondergaan. Later bleek dat niet eens meer te kunnen, omdat de tumor op een plaats zit, waar de doktoren niet bij kunnen. Deze drukt nu af en toe tegen mijn linker nier aan, wat best pijnlijk is.

Ik ging eens per jaar in een scan om te weten of de tumor gegroeid of stabiel is gebleven.. Maar dat doe ik niet meer, want wat schiet ik ermee op? Met af en toe een chemo kuurtje in pilvorm en morfine kom ik een heel eind.Mijn optimisme en mijn gevoel voor humor zijn onveranderd gebleven.

Vanaf die tijd heb ik ook besloten dat ik geen enkele behandeling in het ziekenhuis meer te willen ondergaan, omdat ik nog kwaliteit van leven wilde. Ik wilde ook geen controles meer in het ziekenhuis, waar de doktoren het niet mee eens waren. Daar had ik geen boodschap meer aan. Ik was al die ziekenhuizen, onderzoeken en behandelingen spuugzat. En het zou vanaf nu gaan op mijn manier.

Heel nuchter heb ik alles klaargemaakt voor mijn uitvaart. De liturgie - rouwkaart enz. zijn klaar. Grafsteen is uitgezocht en alle adressen liggen klaar.Ik ben daar heel open over. Het was best moeilijk om mijn eigen rouwkaart te lezen.(maar weinig mensen zullen hun eigen rouwkaart kunnen lezen, ik dus wel.) Maar daar ben  ik niet te lang bij stil blijven staan.

Ik wilde nog uit het leven halen wat ik kon. En de dood was ik zeker niet mee bezig. Ik wilde LEVEN  met een hoofdletter.Ik kon alles overgeven aan God ,en lag en er dan ook seconde wakker van. En dat is nog steeds zo.....Onbegrijpelijke genade.....


In 2009 gebeurde er iets heel wonderlijks. God sprak op een avond tot drie keer toe heel duidelijk de volgende woorden tot me: :"Frea, je zult nog niet op korte termijn overlijden, want ik wil je nog voor vele mensen tot een zegen stellen."

Ik dacht in eerste instantie dat het mijn eigen gedachten waren, omdat ik natuurlijk graag wilde leven, want ik zei nog tegen God: "Ja, dat zal wel." Maar het was wel degelijk Gods stem die sprak. En het is precies zo uitgekomen zoals Hij gezegd heeft. In al die jaren zijn er zijn onvoorstelbare mooie dingen gebeurd. Ik heb in mijn ziekteperiode nog nooit zoveel mensen de weg naar Christus mogen wijzen. Amazing Grace!!!!!!! Ook heb ik nog duizenden kilometers kunnen fietsen.

Inmiddels leven we in het jaar 2017 ,en ik leef nog steeds! En ook al zijn daar soms hele zware dagen bij van veel pijn, lijden en vermoeidheid. Ik blijf geloven in de kracht van het gebed ,en dat God geneest, ook nu nog. Door het hele land heen wordt er voor mij gebeden. (hartelijk dank daarvoor!)Maar aan de andere kant raak ik er steeds meer van overtuigd dat God mijn ziekte heeft willen gebruiken tot eer van Zijn naam. Hoe moeilijk en onbegrijpelijk het soms ook is.

Ik stel allang geen waarom vragen meer. Ik neem het leven zoals het komt.....

Ik heb een heel goed contact met mijn huisarts, maar kom er maar heel weinig.

Ik schreef in mijn ziekteperiode twee boekjes: Leven met God én met kanker en Gods droom komt uit.Overal verkrijgbaar, ook in bieb in Stadskanaal. Ongetwijfeld kan deze ook in een andere bieb worden aangevraagd.

Ongelooflijk, maar dit is een écht gebeurd verhaal. Ook al had ik het liever niet mee willen maken.

Maar desondanks ben ik een blij en gelukkig mens, die elke dag intens en positief van het leven wil genieten. Tot aan die dag dat God mij thuis komt halen,waar ik af en toe ook best naar kan verlangen, vooral als het lijden weer erg zwaar is. Maar mijn tijden zijn in God hand,want in leven en sterven ben ik van Hem!Wat een heerlijk vooruitzicht!


dinsdag 5 september 2017

Onvoorstelbare avond gehad.....

Gisteravond bezocht ik voor het eerst sinds vele jaren, weer een zangrepetitie van het koor Polyfhonie, waar ik vele jaren in had meegezongen. Ik heb het zingen al die jaren zo verschrikkelijk gemist. Maar je schikt je er in als het niet meer gaat. En 's avonds weggaan was al jaren geen optie meer, omdat ik altijd heel vroeg in bed lig, vanwege vermoeidheid.

Maar ik kreeg ineens een enorm verlangen om weer te gaan zingen, terwijl ik in mijn achterhoofd wel wist dat het eigenlijk niet kon. Juist ook, omdat ik weer midden in een chemo- pillen periode zit.

Toch heb ik met Gods hulp een hele grote stap in het geloof gezet, en met Zijn hulp en steun in de rug,ben gisteravond toch weer gaan zingen. Enorme emoties kwamen los. Maar dat mag toch? De hele avond had ik ze in bedwang, maar ik brak, toen er aan het eind op mijn verzoek een dierbaar lied werd gezongen.

Ik kon van opwinding niet in slaap komen, maar dat is niet zo belangrijk.  IK HEB WEER HEERLIJK KUNNEN ZINGEN, EN DE REST DOET ER EVEN NIET TOE.

Ik heb ook geen idee hoe het verder zal gaan, maar daar maak ik me niet druk over. God weet ervan en Hij is erbij.

MAAR IK BEN ZO INTENS DANKBAAR!!!!!




zondag 3 september 2017

Het zijn de kleine dingen die het doen.....

Vaak weten we niet van elkaar waar we mee bezig zijn, en dat hoeft ook niet.Maar laatst las ik iets in een tijdschrift, wat me aansprak en graag wil delen.

Een paar jonge meiden hadden bedacht om wekelijks een bosje bloemen aan te bieden aan een willekeurige voorbijganger in het centrum van hun stad. Ze wilden met dit gebaar de wereld een beetje mooier maken.Dat sprak me gelijk aan, en ben daar sinds een half jaar geleden gelijk mee begonnen.Ook al was daar wel wat lef en moed voor nodig, vooral de eerste keer.....

Elke maandag of dinsdag koop ik (als mijn gezondheid het toelaat) bij Appie H. een bosje roosjes, en geef deze dan aan iemand, waarvan ik denk dat die persoon het nodig heeft. En het is zo onvoorstelbaar mooi om te doen! Ik stop mijn visitekaartje er wel bij in, voor het geval dat....

Dan zie en hoor ik het volgende:

Verbaasde mensen...
Blije mensen...
Verdrietige mensen...
Huilende mensen...
Wantrouwende mensen...
Sombere mensen...
Schrijnende levensverhalen...

Een kleine greep uit de vele reacties.....

Waarom doet u dit?
Wat lief van u.
Mag ik u een knuffel geven?
Ik krijg nooit bloemen, dank u wel!
U moest eens weten hoe ik dit nou net nodig had.
Ik zal ze een heel mooi plaatsje geven.
Ik ben net op weg naar mijn moeder, mag ik ze aan haar geven?
Oude man: "wat zal mijn meissie daar blij mee zijn."
Ik ben zo blij, dat ik ervan moet huilen.
Welk geloof zit erachter?
Afwijzing: "Ik hou niet van deze bloemen, en daarom wil ik ze niet." (1 keer voorgekomen)
Mevrouw u ben van boven gezonden, want ik heb zoveel verdriet achter de rug.
Via de mail: Nagenietend van uw spontane bloemengroet nogmaals hartelijk dank daarvoor.

Deze (baan) is me op het lijf geschreven. En word er heel erg blij van.Maar soms ga ik ook wel eens jankend naar huis, vanwege alle schrijnende verhalen.






woensdag 30 augustus 2017

Terugslag....

Nadat  het enkele maanden zo fantastisch ging, is het best verdrietig dat het weer wat minder gaat. Momenteel slik ik weer chemo pillen, in de hoop dat de klachten weer wat verbeteren.

Maar kanker is erg grillig, je weet nooit waar je aan toe bent. Toch probeer ik positief van het leven te blijven genieten. Ook voel ik me geborgen in Gods liefde en kracht. Want bij Hem ben ik immers veilig, in leven en in sterven.

Zonder deze hoop zou er voor mij geen toekomst zijn.

Omdat Hij leeft, ben ik niet bang voor morgen
Omdat Hij leeft, mijn angst is weg.
Omdat ik weet, Hij heeft de toekomst.
En het leven is het leven waard omdat Hij leeft!



woensdag 23 augustus 2017

Vakantie.....

Vanwege het prachtige weer en de zomertijd, zet ik even mijn blog op een laag pitje. Want de buitenlucht inademen doe ik veel liever. Ik ben een echt buitenmens, en wil daar zolang mogelijk van genieten....Zonde om binnen te zitten.....

Ik heb elke dag vakantie als ik met God wandel. Hij geeft rust, vrede en ontspanning. Daar hoef ik geen verre reizen voor te maken.

zaterdag 12 augustus 2017

Ik blijf me verwonderen.....

Elke dag opnieuw blijf ik me verwonderen dat het zo goed blijft gaan. Regelmatig val ik dan ook helemaal STIL.... Dan weet ik ook geen woorden te vinden voor mijn dankbaarheid.

Mijn agenda begint al weer aardig (vol) te lopen. Al probeer ik dat wel in de gaten te houden, want heel af en toe bemerk ik dat ik teveel doe en wil doen. Mijn lichaam geeft dat direct aan. En dan luister ik daar ook naar.

Omdat ik nu ook op Facebook zit, bemerk ik dat als ik niet oppas, deze soms mijn gedachten kan gaan beheersen, en dat is iets wat ik beslist niet wil.

Normaal word ik elke dag wakker met een lied in mijn hart. En begin ik elke dag met God door gebed en Bijbelstudie. Maar er zaten dagen tussen dat ik eerst mijn laptop aanzette om op Facebook te kijken. Daar ben ik direct mee gestopt, want het moet toch niet zo worden dat eerst Facebook en dan pas God mijn gedachten gaan bepalen.

Daarom heb ik besloten om zeker niet voor tien uur mijn laptop aan te zetten. En soms de hele morgen of dag niet.Want een slaaf worden van de sociale media, is voor mij zéker geen optie.

Mijn (Gods) tijd is kostbaar, en deze tijd wil ik graag op andere en nuttige manieren  besteden. Facebook moet daar een bijzaak in zijn en geen hoofdzaak, ook al is het ontzettend leuk om mensen van vroeger tegen te komen.

Vooral van de zang en muziekgroep Blijde Geluiden uit Muntendam, waar ik jarenlang in mee heb gezongen.En dat is dan ook al meer dan 30 jaar geleden.Mijn muzieksmaak is inmiddels allang veranderd, maar een stukje nostalgie blijft altijd leuk.

dinsdag 8 augustus 2017

Prachtige route....

Afgelopen zondagmiddag erg genoten met een vriendin, van een route door Sellingen/Sellingerbeetse. Elk jaar is daar weer veel kunst en exposities te zien. Vele kunstenaars laten dan zien wat ze in huis hebben.

Daarnaast zijn er ook gezellige terrasjes.

Boerderijen en een kerkje stellen zich hier voor open. Elk jaar is het weer anders. Ik sta er altijd versteld van, hoe creatief mensen zijn.

Het was een drukte van belang. Ook heel veel fietsende mensen, want de omgeving daar is prachtig!

Helaas moeste wij het per auto doen.Maar het plezier en de verwondering was er niet minder om!

dinsdag 1 augustus 2017

Vrij Zijn Zomerweek......

Gistermiddag een workshop bijgewoond tijdens een Vrij Zijn Zomerweek in Stadskanaal.
Erica Duenk sprak over het werk van de Heilige Geest. Ze deed dat op een voortreffelijke wijze.Gods Geest was dan ook merkbaar en voelbaar aanwezig. Mensenlevens werden vernieuwd en bemoedigd.

Er werd gehuild en gelachen. Niemand schaamde zich voor zijn tranen. Ik mocht zomaar spontaan voor een volle tent getuigen van wat God doet en heeft gedaan in mijn leven.Velen gaven aan daardoor erg bemoedigd te zijn. Ook een jonge weduwe, die een paar jaar geleden haar geliefde man verloor, en achter bleef met twee kleine kinderen.Wat een intens verdriet. Samen hebben we gehuild en voor elkaar gebeden. (ik zou graag haar mailadres willen hebben: mijn mailadres:schriever1@hotamail.com

Er was een sfeer van warmte en onderlinge verbondenheid.Wildvreemde mensen sloegen zomaar een arm om je heen. Dat kan alleen op plaatsen waar mensen zich openstellen voor de werking van Gods Geest.

Helemaal VOL fietste ik weer naar huis.

vrijdag 28 juli 2017

Facebook....

Sinds twee dagen zit ik op Facebook. Ik heb er nooit zo'n behoefte aan gehad, want ik heb mijn mail, blog en twitter. Maar soms wilde ik informatie over bepaalde zaken, en dan wordt er vaak verwezen naar Facebook.

Alleen daarom heb ik een account aangemaakt.  Nou, dat heb ik geweten. Vele namen kwamen voorbij, die mij uitnodigden om vriend te worden. Natuurlijk is het erg leuk om weer met mensen in contact te komen die je al jaren niet meer gezien of gesproken hebt.

Inmiddels ben ik in die korte tijd al (bevriend) geraakt met meer dan 50 mensen, (inmiddels 64)en het loopt nog steeds door... Natuurlijk kan ik weigeren, maar al met al is het best leuk en spannend.

Met een paar mensen was ik al echt bevriend, en de rest is natuurlijk nep. Want onder échte vrienden versta ik heel iets anders. Maar gezellig is het wel, juist ook omdat ik zo ontzettend veel mensen ken(de)en een echte mensen mens ben.Daarom heb ik zelf ook mensen uitgenodigd.Zo kwam ik er achter dat mensen in mijn eigen straat opa en oma zijn geworden. Leuk toch, om ze dan via Facebook even te feliciteren?

Omdat ik een mens van diepgang  ben, kwam ik er wel al heel snel achter dat Facebook naast veel leuke dingen, ook veel oppervlakkigheid bevat.Daarom wil ik er niet al te veel energie in steken.

Want de opdrachten die ik van God krijg, moeten eerst vervuld worden.Dáár ligt mijn missie en passie. Om mij heen gaan mensen ten onder aan eenzaamheid,ellende en verdriet.Mijn taak is om mensen te vertellen van Gods oneindige liefde.Dat kost veel tijd en energie. Energie, die bij mij beperkt is.

De velden zijn wit om te oogsten, maar er zijn te weinig arbeiders. Helaas....en misschien wel, omdat er momenteel zoveel tijd wordt gestoken in de sociale media. (beslist niet moraliserend of veroordelend bedoeld) Want ieder mens mag gelukkig zijn eigen keuzes maken in het leven.

Ik blijf daarom gewoon op mijn blog en twitter schrijven. Dan hoef ik ook geen informatie en foto's over mijzelf op Facebook zetten ,want dit is voor mij meer dan genoeg.

Ik weet dat er mensen zijn die honderden vrienden op Facebook hebben, maar als het er op aan komt, zich erg eenzaam en alleen voelen, als ze in de ellende komen.En waar zijn dan al die z.g.vrienden?

En ook al geniet ik momenteel van alle (vrienden) op Facebook. Geef mij maar het één op één contact......


maandag 24 juli 2017

Het zal Frea ook weer niet wezen.....

Jaarlijks wordt er rondom het hunebed centrum in Borger een markt georganiseerd, waar je allerlei biologische hapjes kunt proeven, maar ook kopen. Altijd erg gezellig.

Met veel moeite vonden we een parkeerplaatsje, vlak bij de ingang. Helaas hadden we niet in de gaten dat er twee ingangen waren. Want toen we weer weg wilden, konden we met geen mogelijkheid mijn auto terug vinden, omdat we naar de verkeerde uitgang liepen.

Tot overmaat van ramp begon het keihard te regenen. Natuurlijk lag mijn paraplu in de auto.
Gelukkig had mijn vriendin nog een jas aangetrokken en stond onder een boom te schuilen,maar ik liep in heel  dun bloesje in de stromende regen, naar mijn auto te zoeken.

Ik klampte op het laatst maar een verkeersregelaar aan, en even later  waren er maar liefst vier mannen op zoek naar mijn auto, via hun portofoons. Mijn kenteken wist ik niet uit het hoofd, omdat ik de auto nog maar twee dagen heb, en kon deze ook niet zo snel vinden. Ik wist alleen twee voorletters. Ook het merk wist ik even niet meer. De mannen hebben wel 20 minuten lopen zoeken naar mijn autootje. En ik liep er maar wat achter ze aan als een verzopen kat.haha

Ineens zag ik mezelf lopen en kreeg toen de slappe lach. Mijn vriendin zag er de humor niet van in, dat zag ik aan haar gezicht.Maar ik kon haast niet stoppen met lachen, en zelfs de mannen werden daar vrolijk van.We waren dolblij dat de auto gevonden werd, ook al geneerde ik me best wel een beetje dat we naar de verkeerde uitgang waren gelopen, en daardoor (ongewild) voor wat overlast zorgden.Want een beetje dom was het wel natuurlijk....

Maar toch kan ik er met een grote glimlach aan terug denken, omdat ik de humor en wel van in kan zien, ook al dacht ik wel even:Ja hoor, het zal Frea ook wel weer niet wezen, die dit overkomt.










vrijdag 21 juli 2017

Boeken...

Opnieuw twee goede boeken gelezen dat mij raakten: zie boeken....

donderdag 20 juli 2017

Mijn autootje....

Ik was altijd erg blij met mijn autootje, want deze betekende veel voor me. Een stukje zelfstandigheid, maar ook om snel even wat boodschapjes te doen, als ik me niet goed voel (de)

Maar helaas....heeft hij het met een grote knal begeven. Ik schrok me wild. Gelukkig was ik vlak bij huis, maar het hele dorp kon me horen aan komen. (de uitlaat lag eraf)

Ik zat daar niet op te wachten, omdat ik hoopte dat ik geen andere auto meer zou hoeven kopen, in mijn omstandigheden. Maar de garagehouder vond dat ik er geen geld meer in moest steken, vanwege het bouwjaar.

Omdat ik meestal nooit ergens meer een probleem van maak, heb ik hem dus bij de garage achter gelaten en een andere gekocht. Ik noem dit altijd luxe problemen. Niet iets om je druk over te maken.

Het is even wennen, maar ik ben heel erg blij met mijn (nieuw) karretje.

Hopelijk mag ik er nog een hele tijd van genieten.......

En dat ik me nu al zoveel weken zo goed voel, beschouw ik nog steeds als een groot wonder van Gods genade. Onvoorstelbare genade.......


maandag 17 juli 2017

MH 17....

Vandaag rouw ik mee met de nabestaanden die hun dierbaren verloren bij de ramp met de MH 17, vandaag drie jaar geleden. Opnieuw zal er naast het grote  gemis en leegte, het verdriet weer intens worden aangewakkerd.....In gedachten en in mijn hart, geef ik ze allemaal een rouwknuffel......

Heer, ontferm U.....want elk goed bedoeld woord is overbodig

Vanmiddag werden de namen voorgelezen van alle slachtoffers. Kippenvel moment.
Ook God ken ze allemaal bij naam, en huilt mee met alle nabestaanden......

zaterdag 15 juli 2017

Libelle....

In libelle nr 31 staat deze week een artikel dat ik had ingezonden.

Ik vond het helaas wat te kort door de bocht en onvolledig, maar begrijp ook heel goed dat het ingekort moest worden. Want er zijn meer mensen die hun verhaal kwijt willen.

MOOI WOORD

Een tijdje geleden stuurde ik een condoleance berichtje naar een dierbare vriendin.Maar wat een naar woord toch, 'condoleance'. Tijdens het schrijven kwam er spontaan een mooi woord naar boven. 'Rouwknuffel'. Een rouwknuffel geef je aan nabestaanden na een begrafenis of crematie, of gewoon thuis, met of zonder omhelzing.Ik had contact gezocht met de redactie van De Dikke Van Dale. Zij vonden het ook een mooi woord.Ik zou graag willen dat dit woord in De Dikke Van Dale komt te staan.Hun voorwaarde is alleen dat het woord geregeld wordt gebruikt in de media. Vandaar mijn brief. Wie weet pikken anderen het woordje op.

Wat er helaas niet in stond was:
Dat je een rouwknuffel ook gebruiken bij andere vormen van verlies: huwelijk -baan etc.
Je kan het woord ook gebruiken in een afscheid toespraak of gedicht.
Je kan een rouwknuffel meegeven aan een overleden kind of volwassene.
En er zijn nog tal van andere mogelijkheden, die men naar eigen inzicht in kan vullen.

Om stil van te worden.....

Al jarenlang heb ik een intensief mailcontact met een jonge predikant. We woonden in het zelfde dorp. Hij is elders in het land gaan werken, en heeft naast zijn fantastisch gezinnetje, een kerkelijke gemeente waar hij wekelijks in voor gaat.

Kortgeleden stuurde hij mij een foto van een kruis. (zie foto) Dit heeft me zo diep geraakt, dat ik heb hem gevraagd of ik deze op mijn blog mocht zetten. Heel graag zelfs. Hij had me al eens verteld dat hij daarmee bezig was.Deze week kreeg ik wat meer informatie over dat kruis.Het zou te ver voeren om de hele informatie (4 A4 vellen) op mijn blog te zetten.Vandaar deze korte versie.

Mensen die meer informatie willen, kunnen even een mailtje naar mij sturen, dan krijgen ze het complete verhaal toegestuurd. (schriever1@hotmail.com


Omdat ik het verhaal toch niet helemaal juist heb weergegeven, stuurde Egbert mij een verkorte versie van het verhaal achter het kruis.

Witte Donderdag: en vlak glas, helemaal schoon: beeld van Jezus zondeloosheid. Als zondeloze stierf Hij voor onze viezigheid. Viering avondmaal.

Goede Vrijdag: mensen kwamen binnen over gebroken glas.Een groot stuk geschilderd glas werd door mij stuk geslagen en mensen mochten daar zelf ook op slaan: beeld van de gebroken Jezus voor onze zonden; wij sloegen Hem aan het het kruis! Na de dienst namen twee mensen de glasscherven, (gewikkeld in linnen doeken) mee naar een aparte ruimte om het 'te begraven'. Deze ruimte werd afgesloten met een rolluik.

Stille zaterdag: de zaal was in tweeën door een groot kleed = is voorhangsel, dat gescheurd is. De glasscherven werden naar binnen gedragen door twee mensen en vooraan in de kerk gelegd. We stonden stil bij het lijden, (want het was nog geen Pasen).

Pasen: de gekleurde glasscherven van Goede Vrijdag werden in bakjes vooraan in de kerk gezet. Iedereen mocht een stukje nemen om het te drukken in kruisvormige mal. Het kruis is zo een beeld van Jezus die onze gebrokenheid draag en het zelfs tot iets moois kan maken.

Tot zover de wat meer overzichtelijke versie van Egbert.

Je zal maar zo'n predikant hebben, die dit allemaal heeft uit bedacht.....samen met wat gemeenteleden.Het hele verhaal heeft mij tot op het bot geraakt.











maandag 10 juli 2017

Gedicht...

Van mijn dierbaar nichtje Thera uit Amersfoort kreeg ik dit prachtig gedicht. Het geeft precies weer hoe ik mij af en toe voel.....

ONBEGREPEN

'k Ben onbegrepen
omdat ik onzichtbaar ziek ben
en zo doet doet men
mijn pijn vermeerderen
men kan het immers niet beredeneren
helaas moet ik dit onderstrepen!
't Is ook zo moeilijk  in te schatten
en al helemaal niet te bevatten
totdat.....Men het zelf heeft
en er niet meer aan voorbij streeft
Onzichtbaar ziek
wat moet men ermee?
in de zee van vertwijfeling
en....je voelt je een éénling
totdat....ja totdat:
Het Licht doorbreekt!
Dat Licht dat bevat
het beste medicijn
waarbij de angst verbleekt;
Maar voor we zover zijn
zijn we van strijden zo moe
zijn heel veel dingen voor ons taboe
Toch komt ook hieraan een eind
het zij straks of hier in deze tijd,
want mijn leven is door Christus bloed omheind
hoe ziek ik ook ben
hoe ik ook lijd Hij is er altijd
zoals Hij is en ik Hem ken.

Drikus van Engelenhove