Prachtige route....

Afgelopen zondagmiddag erg genoten met een vriendin, van een route door Sellingen/Sellingerbeetse. Elk jaar is daar weer veel kunst en exposities te zien. Vele kunstenaars laten dan zien wat ze in huis hebben.

Daarnaast zijn er ook gezellige terrasjes.

Boerderijen en een kerkje stellen zich hier voor open. Elk jaar is het weer anders. Ik sta er altijd versteld van, hoe creatief mensen zijn.

Het was een drukte van belang. Ook heel veel fietsende mensen, want de omgeving daar is prachtig!

Helaas moeste wij het per auto doen.Maar het plezier en de verwondering was er niet minder om!

Vrij Zijn Zomerweek......

Gistermiddag een workshop bijgewoond tijdens een Vrij Zijn Zomerweek in Stadskanaal.
Erica Duenk sprak over het werk van de Heilige Geest. Ze deed dat op een voortreffelijke wijze.Gods Geest was dan ook merkbaar en voelbaar aanwezig. Mensenlevens werden vernieuwd en bemoedigd.

Er werd gehuild en gelachen. Niemand schaamde zich voor zijn tranen. Ik mocht zomaar spontaan voor een volle tent getuigen van wat God doet en heeft gedaan in mijn leven.Velen gaven aan daardoor erg bemoedigd te zijn. Ook een jonge weduwe, die een paar jaar geleden haar geliefde man verloor, en achter bleef met twee kleine kinderen.Wat een intens verdriet. Samen hebben we gehuild en voor elkaar gebeden. (ik zou graag haar mailadres willen hebben: mijn mailadres:schriever1@hotamail.com

Er was een sfeer van warmte en onderlinge verbondenheid.Wildvreemde mensen sloegen zomaar een arm om je heen. Dat kan alleen op plaatsen waar mensen zich openstellen voor de werking van Gods Geest.

Helemaal VOL fietste ik weer naar huis.

Facebook....

Sinds twee dagen zit ik op Facebook. Ik heb er nooit zo'n behoefte aan gehad, want ik heb mijn mail, blog en twitter. Maar soms wilde ik informatie over bepaalde zaken, en dan wordt er vaak verwezen naar Facebook.

Alleen daarom heb ik een account aangemaakt.  Nou, dat heb ik geweten. Vele namen kwamen voorbij, die mij uitnodigden om vriend te worden. Natuurlijk is het erg leuk om weer met mensen in contact te komen die je al jaren niet meer gezien of gesproken hebt.

Inmiddels ben ik in die korte tijd al (bevriend) geraakt met meer dan 50 mensen, (inmiddels 64)en het loopt nog steeds door... Natuurlijk kan ik weigeren, maar al met al is het best leuk en spannend.

Met een paar mensen was ik al echt bevriend, en de rest is natuurlijk nep. Want onder échte vrienden versta ik heel iets anders. Maar gezellig is het wel, juist ook omdat ik zo ontzettend veel mensen ken(de)en een echte mensen mens ben.Daarom heb ik zelf ook mensen uitgenodigd.Zo kwam ik er achter dat mensen in mijn eigen straat opa en oma zijn geworden. Leuk toch, om ze dan via Facebook even te feliciteren?

Omdat ik een mens van diepgang  ben, kwam ik er wel al heel snel achter dat Facebook naast veel leuke dingen, ook veel oppervlakkigheid bevat.Daarom wil ik er niet al te veel energie in steken.

Want de opdrachten die ik van God krijg, moeten eerst vervuld worden.Dáár ligt mijn missie en passie. Om mij heen gaan mensen ten onder aan eenzaamheid,ellende en verdriet.Mijn taak is om mensen te vertellen van Gods oneindige liefde.Dat kost veel tijd en energie. Energie, die bij mij beperkt is.

De velden zijn wit om te oogsten, maar er zijn te weinig arbeiders. Helaas....en misschien wel, omdat er momenteel zoveel tijd wordt gestoken in de sociale media. (beslist niet moraliserend of veroordelend bedoeld) Want ieder mens mag gelukkig zijn eigen keuzes maken in het leven.

Ik blijf daarom gewoon op mijn blog en twitter schrijven. Dan hoef ik ook geen informatie en foto's over mijzelf op Facebook zetten ,want dit is voor mij meer dan genoeg.

Ik weet dat er mensen zijn die honderden vrienden op Facebook hebben, maar als het er op aan komt, zich erg eenzaam en alleen voelen, als ze in de ellende komen.En waar zijn dan al die z.g.vrienden?

En ook al geniet ik momenteel van alle (vrienden) op Facebook. Geef mij maar het één op één contact......

Het zal Frea ook weer niet wezen.....

Jaarlijks wordt er rondom het hunebed centrum in Borger een markt georganiseerd, waar je allerlei biologische hapjes kunt proeven, maar ook kopen. Altijd erg gezellig.

Met veel moeite vonden we een parkeerplaatsje, vlak bij de ingang. Helaas hadden we niet in de gaten dat er twee ingangen waren. Want toen we weer weg wilden, konden we met geen mogelijkheid mijn auto terug vinden, omdat we naar de verkeerde uitgang liepen.

Tot overmaat van ramp begon het keihard te regenen. Natuurlijk lag mijn paraplu in de auto.
Gelukkig had mijn vriendin nog een jas aangetrokken en stond onder een boom te schuilen,maar ik liep in heel  dun bloesje in de stromende regen, naar mijn auto te zoeken.

Ik klampte op het laatst maar een verkeersregelaar aan, en even later  waren er maar liefst vier mannen op zoek naar mijn auto, via hun portofoons. Mijn kenteken wist ik niet uit het hoofd, omdat ik de auto nog maar twee dagen heb, en kon deze ook niet zo snel vinden. Ik wist alleen twee voorletters. Ook het merk wist ik even niet meer. De mannen hebben wel 20 minuten lopen zoeken naar mijn autootje. En ik liep er maar wat achter ze aan als een verzopen kat.haha

Ineens zag ik mezelf lopen en kreeg toen de slappe lach. Mijn vriendin zag er de humor niet van in, dat zag ik aan haar gezicht.Maar ik kon haast niet stoppen met lachen, en zelfs de mannen werden daar vrolijk van.We waren dolblij dat de auto gevonden werd, ook al geneerde ik me best wel een beetje dat we naar de verkeerde uitgang waren gelopen, en daardoor (ongewild) voor wat overlast zorgden.Want een beetje dom was het wel natuurlijk....

Maar toch kan ik er met een grote glimlach aan terug denken, omdat ik de humor en wel van in kan zien, ook al dacht ik wel even:Ja hoor, het zal Frea ook wel weer niet wezen, die dit overkomt.

Boeken...

Opnieuw twee goede boeken gelezen dat mij raakten: zie boeken....

Mijn autootje....

Ik was altijd erg blij met mijn autootje, want deze betekende veel voor me. Een stukje zelfstandigheid, maar ook om snel even wat boodschapjes te doen, als ik me niet goed voel (de)

Maar helaas....heeft hij het met een grote knal begeven. Ik schrok me wild. Gelukkig was ik vlak bij huis, maar het hele dorp kon me horen aan komen. (de uitlaat lag eraf)

Ik zat daar niet op te wachten, omdat ik hoopte dat ik geen andere auto meer zou hoeven kopen, in mijn omstandigheden. Maar de garagehouder vond dat ik er geen geld meer in moest steken, vanwege het bouwjaar.

Omdat ik meestal nooit ergens meer een probleem van maak, heb ik hem dus bij de garage achter gelaten en een andere gekocht. Ik noem dit altijd luxe problemen. Niet iets om je druk over te maken.

Het is even wennen, maar ik ben heel erg blij met mijn (nieuw) karretje.

Hopelijk mag ik er nog een hele tijd van genieten.......

En dat ik me nu al zoveel weken zo goed voel, beschouw ik nog steeds als een groot wonder van Gods genade. Onvoorstelbare genade.......

MH 17....

Vandaag rouw ik mee met de nabestaanden die hun dierbaren verloren bij de ramp met de MH 17, vandaag drie jaar geleden. Opnieuw zal er naast het grote  gemis en leegte, het verdriet weer intens worden aangewakkerd.....In gedachten en in mijn hart, geef ik ze allemaal een rouwknuffel......

Heer, ontferm U.....want elk goed bedoeld woord is overbodig

Vanmiddag werden de namen voorgelezen van alle slachtoffers. Kippenvel moment.
Ook God ken ze allemaal bij naam, en huilt mee met alle nabestaanden......