Onvoorstelbare avond gehad.....

Gisteravond bezocht ik voor het eerst sinds vele jaren, weer een zangrepetitie van het koor Polyfhonie, waar ik vele jaren in had meegezongen. Ik heb het zingen al die jaren zo verschrikkelijk gemist. Maar je schikt je er in als het niet meer gaat. En 's avonds weggaan was al jaren geen optie meer, omdat ik altijd heel vroeg in bed lig, vanwege vermoeidheid.

Maar ik kreeg ineens een enorm verlangen om weer te gaan zingen, terwijl ik in mijn achterhoofd wel wist dat het eigenlijk niet kon. Juist ook, omdat ik weer midden in een chemo- pillen periode zit.

Toch heb ik met Gods hulp een hele grote stap in het geloof gezet, en met Zijn hulp en steun in de rug,ben gisteravond toch weer gaan zingen. Enorme emoties kwamen los. Maar dat mag toch? De hele avond had ik ze in bedwang, maar ik brak, toen er aan het eind op mijn verzoek een dierbaar lied werd gezongen.

Ik kon van opwinding niet in slaap komen, maar dat is niet zo belangrijk.  IK HEB WEER HEERLIJK KUNNEN ZINGEN, EN DE REST DOET ER EVEN NIET TOE.

Ik heb ook geen idee hoe het verder zal gaan, maar daar maak ik me niet druk over. God weet ervan en Hij is erbij.

MAAR IK BEN ZO INTENS DANKBAAR!!!!!

Het zijn de kleine dingen die het doen.....

Vaak weten we niet van elkaar waar we mee bezig zijn, en dat hoeft ook niet.Maar laatst las ik iets in een tijdschrift, wat me aansprak en graag wil delen.

Een paar jonge meiden hadden bedacht om wekelijks een bosje bloemen aan te bieden aan een willekeurige voorbijganger in het centrum van hun stad. Ze wilden met dit gebaar de wereld een beetje mooier maken.Dat sprak me gelijk aan, en ben daar sinds een half jaar geleden gelijk mee begonnen.Ook al was daar wel wat lef en moed voor nodig, vooral de eerste keer.....

Elke maandag of dinsdag koop ik (als mijn gezondheid het toelaat) bij Appie H. een bosje roosjes, en geef deze dan aan iemand, waarvan ik denk dat die persoon het nodig heeft. En het is zo onvoorstelbaar mooi om te doen! Ik stop mijn visitekaartje er wel bij in, voor het geval dat....

Dan zie en hoor ik het volgende:

Verbaasde mensen...
Blije mensen...
Verdrietige mensen...
Huilende mensen...
Wantrouwende mensen...
Sombere mensen...
Schrijnende levensverhalen...

Een kleine greep uit de vele reacties.....

Waarom doet u dit?
Wat lief van u.
Mag ik u een knuffel geven?
Ik krijg nooit bloemen, dank u wel!
U moest eens weten hoe ik dit nou net nodig had.
Ik zal ze een heel mooi plaatsje geven.
Ik ben net op weg naar mijn moeder, mag ik ze aan haar geven?
Oude man: "wat zal mijn meissie daar blij mee zijn."
Ik ben zo blij, dat ik ervan moet huilen.
Welk geloof zit erachter?
Afwijzing: "Ik hou niet van deze bloemen, en daarom wil ik ze niet." (1 keer voorgekomen)
Mevrouw u ben van boven gezonden, want ik heb zoveel verdriet achter de rug.
Via de mail: Nagenietend van uw spontane bloemengroet nogmaals hartelijk dank daarvoor.

Deze (baan) is me op het lijf geschreven. En word er heel erg blij van.Maar soms ga ik ook wel eens jankend naar huis, vanwege alle schrijnende verhalen.

Terugslag....

Nadat  het enkele maanden zo fantastisch ging, is het best verdrietig dat het weer wat minder gaat. Momenteel slik ik weer chemo pillen, in de hoop dat de klachten weer wat verbeteren.

Maar kanker is erg grillig, je weet nooit waar je aan toe bent. Toch probeer ik positief van het leven te blijven genieten. Ook voel ik me geborgen in Gods liefde en kracht. Want bij Hem ben ik immers veilig, in leven en in sterven.

Zonder deze hoop zou er voor mij geen toekomst zijn.

Omdat Hij leeft, ben ik niet bang voor morgen
Omdat Hij leeft, mijn angst is weg.
Omdat ik weet, Hij heeft de toekomst.
En het leven is het leven waard omdat Hij leeft!

Vakantie.....

Vanwege het prachtige weer en de zomertijd, zet ik even mijn blog op een laag pitje. Want de buitenlucht inademen doe ik veel liever. Ik ben een echt buitenmens, en wil daar zolang mogelijk van genieten....Zonde om binnen te zitten.....

Ik heb elke dag vakantie als ik met God wandel. Hij geeft rust, vrede en ontspanning. Daar hoef ik geen verre reizen voor te maken.

Ik blijf me verwonderen.....

Elke dag opnieuw blijf ik me verwonderen dat het zo goed blijft gaan. Regelmatig val ik dan ook helemaal STIL.... Dan weet ik ook geen woorden te vinden voor mijn dankbaarheid.

Mijn agenda begint al weer aardig (vol) te lopen. Al probeer ik dat wel in de gaten te houden, want heel af en toe bemerk ik dat ik teveel doe en wil doen. Mijn lichaam geeft dat direct aan. En dan luister ik daar ook naar.

Omdat ik nu ook op Facebook zit, bemerk ik dat als ik niet oppas, deze soms mijn gedachten kan gaan beheersen, en dat is iets wat ik beslist niet wil.

Normaal word ik elke dag wakker met een lied in mijn hart. En begin ik elke dag met God door gebed en Bijbelstudie. Maar er zaten dagen tussen dat ik eerst mijn laptop aanzette om op Facebook te kijken. Daar ben ik direct mee gestopt, want het moet toch niet zo worden dat eerst Facebook en dan pas God mijn gedachten gaan bepalen.

Daarom heb ik besloten om zeker niet voor tien uur mijn laptop aan te zetten. En soms de hele morgen of dag niet.Want een slaaf worden van de sociale media, is voor mij zéker geen optie.

Mijn (Gods) tijd is kostbaar, en deze tijd wil ik graag op andere en nuttige manieren  besteden. Facebook moet daar een bijzaak in zijn en geen hoofdzaak, ook al is het ontzettend leuk om mensen van vroeger tegen te komen.

Vooral van de zang en muziekgroep Blijde Geluiden uit Muntendam, waar ik jarenlang in mee heb gezongen.En dat is dan ook al meer dan 30 jaar geleden.Mijn muzieksmaak is inmiddels allang veranderd, maar een stukje nostalgie blijft altijd leuk.

Prachtige route....

Afgelopen zondagmiddag erg genoten met een vriendin, van een route door Sellingen/Sellingerbeetse. Elk jaar is daar weer veel kunst en exposities te zien. Vele kunstenaars laten dan zien wat ze in huis hebben.

Daarnaast zijn er ook gezellige terrasjes.

Boerderijen en een kerkje stellen zich hier voor open. Elk jaar is het weer anders. Ik sta er altijd versteld van, hoe creatief mensen zijn.

Het was een drukte van belang. Ook heel veel fietsende mensen, want de omgeving daar is prachtig!

Helaas moeste wij het per auto doen.Maar het plezier en de verwondering was er niet minder om!

Vrij Zijn Zomerweek......

Gistermiddag een workshop bijgewoond tijdens een Vrij Zijn Zomerweek in Stadskanaal.
Erica Duenk sprak over het werk van de Heilige Geest. Ze deed dat op een voortreffelijke wijze.Gods Geest was dan ook merkbaar en voelbaar aanwezig. Mensenlevens werden vernieuwd en bemoedigd.

Er werd gehuild en gelachen. Niemand schaamde zich voor zijn tranen. Ik mocht zomaar spontaan voor een volle tent getuigen van wat God doet en heeft gedaan in mijn leven.Velen gaven aan daardoor erg bemoedigd te zijn. Ook een jonge weduwe, die een paar jaar geleden haar geliefde man verloor, en achter bleef met twee kleine kinderen.Wat een intens verdriet. Samen hebben we gehuild en voor elkaar gebeden. (ik zou graag haar mailadres willen hebben: mijn mailadres:schriever1@hotamail.com

Er was een sfeer van warmte en onderlinge verbondenheid.Wildvreemde mensen sloegen zomaar een arm om je heen. Dat kan alleen op plaatsen waar mensen zich openstellen voor de werking van Gods Geest.

Helemaal VOL fietste ik weer naar huis.