vrijdag 21 juli 2017

donderdag 20 juli 2017

Mijn autootje....

Ik was altijd erg blij met mijn autootje, want deze betekende veel voor me. Een stukje zelfstandigheid, maar ook om snel even wat boodschapjes te doen, als ik me niet goed voel (de)

Maar helaas....heeft hij het met een grote knal begeven. Ik schrok me wild. Gelukkig was ik vlak bij huis, maar het hele dorp kon me horen aan komen. (de uitlaat lag eraf)

Ik zat daar niet op te wachten, omdat ik hoopte dat ik geen andere auto meer zou hoeven kopen, in mijn omstandigheden. Maar de garagehouder vond dat ik er geen geld meer in moest steken, vanwege het bouwjaar.

Omdat ik meestal nooit ergens meer een probleem van maak, heb ik hem dus bij de garage achter gelaten en een andere gekocht. Ik noem dit altijd luxe problemen. Niet iets om je druk over te maken.

Het is even wennen, maar ik ben heel erg blij met mijn (nieuw) karretje.

Hopelijk mag ik er nog een hele tijd van genieten.......

En dat ik me nu al zoveel weken zo goed voel, beschouw ik nog steeds als een groot wonder van Gods genade. Onvoorstelbare genade.......


maandag 17 juli 2017

MH 17....

Vandaag rouw ik mee met de nabestaanden die hun dierbaren verloren bij de ramp met de MH 17, vandaag drie jaar geleden. Opnieuw zal er naast het grote  gemis en leegte, het verdriet weer intens worden aangewakkerd.....In gedachten en in mijn hart, geef ik ze allemaal een rouwknuffel......

Heer, ontferm U.....want elk goed bedoeld woord is overbodig

Vanmiddag werden de namen voorgelezen van alle slachtoffers. Kippenvel moment.
Ook God ken ze allemaal bij naam, en huilt mee met alle nabestaanden......

zaterdag 15 juli 2017

Libelle....

In libelle nr 31 staat deze week een artikel dat ik had ingezonden.

Ik vond het helaas wat te kort door de bocht en onvolledig, maar begrijp ook heel goed dat het ingekort moest worden. Want er zijn meer mensen die hun verhaal kwijt willen.

MOOI WOORD

Een tijdje geleden stuurde ik een condoleance berichtje naar een dierbare vriendin.Maar wat een naar woord toch, 'condoleance'. Tijdens het schrijven kwam er spontaan een mooi woord naar boven. 'Rouwknuffel'. Een rouwknuffel geef je aan nabestaanden na een begrafenis of crematie, of gewoon thuis, met of zonder omhelzing.Ik had contact gezocht met de redactie van De Dikke Van Dale. Zij vonden het ook een mooi woord.Ik zou graag willen dat dit woord in De Dikke Van Dale komt te staan.Hun voorwaarde is alleen dat het woord geregeld wordt gebruikt in de media. Vandaar mijn brief. Wie weet pikken anderen het woordje op.

Wat er helaas niet in stond was:
Dat je een rouwknuffel ook gebruiken bij andere vormen van verlies: huwelijk -baan etc.
Je kan het woord ook gebruiken in een afscheid toespraak of gedicht.
Je kan een rouwknuffel meegeven aan een overleden kind of volwassene.
En er zijn nog tal van andere mogelijkheden, die men naar eigen inzicht in kan vullen.

Om stil van te worden.....

Al jarenlang heb ik een intensief mailcontact met een jonge predikant. We woonden in het zelfde dorp. Hij is elders in het land gaan werken, en heeft naast zijn fantastisch gezinnetje, een kerkelijke gemeente waar hij wekelijks in voor gaat.

Kortgeleden stuurde hij mij een foto van een kruis. (zie foto) Dit heeft me zo diep geraakt, dat ik heb hem gevraagd of ik deze op mijn blog mocht zetten. Heel graag zelfs. Hij had me al eens verteld dat hij daarmee bezig was.Deze week kreeg ik wat meer informatie over dat kruis.Het zou te ver voeren om de hele informatie (4 A4 vellen) op mijn blog te zetten.Vandaar deze korte versie.

Mensen die meer informatie willen, kunnen even een mailtje naar mij sturen, dan krijgen ze het complete verhaal toegestuurd. (schriever1@hotmail.com


Omdat ik het verhaal toch niet helemaal juist heb weergegeven, stuurde Egbert mij een verkorte versie van het verhaal achter het kruis.

Witte Donderdag: en vlak glas, helemaal schoon: beeld van Jezus zondeloosheid. Als zondeloze stierf Hij voor onze viezigheid. Viering avondmaal.

Goede Vrijdag: mensen kwamen binnen over gebroken glas.Een groot stuk geschilderd glas werd door mij stuk geslagen en mensen mochten daar zelf ook op slaan: beeld van de gebroken Jezus voor onze zonden; wij sloegen Hem aan het het kruis! Na de dienst namen twee mensen de glasscherven, (gewikkeld in linnen doeken) mee naar een aparte ruimte om het 'te begraven'. Deze ruimte werd afgesloten met een rolluik.

Stille zaterdag: de zaal was in tweeën door een groot kleed = is voorhangsel, dat gescheurd is. De glasscherven werden naar binnen gedragen door twee mensen en vooraan in de kerk gelegd. We stonden stil bij het lijden, (want het was nog geen Pasen).

Pasen: de gekleurde glasscherven van Goede Vrijdag werden in bakjes vooraan in de kerk gezet. Iedereen mocht een stukje nemen om het te drukken in kruisvormige mal. Het kruis is zo een beeld van Jezus die onze gebrokenheid draag en het zelfs tot iets moois kan maken.

Tot zover de wat meer overzichtelijke versie van Egbert.

Je zal maar zo'n predikant hebben, die dit allemaal heeft uit bedacht.....samen met wat gemeenteleden.Het hele verhaal heeft mij tot op het bot geraakt.











maandag 10 juli 2017

Gedicht...

Van mijn dierbaar nichtje Thera uit Amersfoort kreeg ik dit prachtig gedicht. Het geeft precies weer hoe ik mij af en toe voel.....

ONBEGREPEN

'k Ben onbegrepen
omdat ik onzichtbaar ziek ben
en zo doet doet men
mijn pijn vermeerderen
men kan het immers niet beredeneren
helaas moet ik dit onderstrepen!
't Is ook zo moeilijk  in te schatten
en al helemaal niet te bevatten
totdat.....Men het zelf heeft
en er niet meer aan voorbij streeft
Onzichtbaar ziek
wat moet men ermee?
in de zee van vertwijfeling
en....je voelt je een éénling
totdat....ja totdat:
Het Licht doorbreekt!
Dat Licht dat bevat
het beste medicijn
waarbij de angst verbleekt;
Maar voor we zover zijn
zijn we van strijden zo moe
zijn heel veel dingen voor ons taboe
Toch komt ook hieraan een eind
het zij straks of hier in deze tijd,
want mijn leven is door Christus bloed omheind
hoe ziek ik ook ben
hoe ik ook lijd Hij is er altijd
zoals Hij is en ik Hem ken.

Drikus van Engelenhove