vrijdag 16 juni 2017

Foto's Máxima

Per toeval stond er een mevrouw achter mij die een foto van  koningin Máxima wilde maken, waar later mijn arm op bleek te staan,omdat  ik stond te zwaaien,toen ze even in onze richting keek. Deze foto was natuurlijk niet de bedoeling, maar ik vond hem best leuk.

De andere foto stond in een plaatselijke krant.


dinsdag 13 juni 2017

Koningin Máxima

Het overkomt me natuurlijk niet elke dag dat Koningin Máxima in mijn dorp komt. En dan ook nog zo dichtbij, op 2 minuten fietsafstand. En dan ga je natuurlijk wel even kijken.
Máxima was daar i.v.m. het startsein van Burendag.Vanavond wordt er verslag van gedaan op RTV Drente.

Toen ze arriveerde stond ik op een verkeerde plek om haar goed te kunnen zien, en ben weer naar huis gegaan. Omdat ik wist op welke tijdstip ze weer zou vertrekken, ben ik een tijd later nog even weer terug gegaan,omdat ze zo dichtbij was. Toen had ik meer (geluk)

Ik stond naast een paar kinderen die haar bij haar vertrek nog graag even een hand wilden geven, en  riepen allemaal naar haar. Omdat ze natuurlijk al de hele morgen handen had geschud, en de chauffeur de deur al voor haar los had,om haar te laten instappen, koos ze toch nog één kind uit, die een hand van haar kreeg. Anders had ik ook vast en hand van haar gekregen, want ze stond nog geen halve meter bij mij vandaan.

Dat het een lief en hartelijk mens is, weten we allemaal, want toen ze de auto in wilde stappen, zag ze dat een mevrouw van de stoep af viel. Dan heeft ze lak aan het protocol, want ze snelde op die mevrouw af, om haar samen met anderen haar weer op de been te helpen.Typerend Máxima.

Toen ik  naar huis wilde fietsten, realiseerde ik me, dat Máxima daar ook langs zou komen met de auto. Ik ben aan de kant gaan staan, en toen ze me zag staan,  zwaaide ze vanuit de auto even heel enthousiast naar me. Omdat er verder niemand in de buurt was, had ik haar aandacht dus even een paar seconden helemaal voor mij alleen. Mijn dag kon niet meer stuk.

Terwijl ik normaal nooit ga kijken bij vooraanstaande of beroemde mensen, vond ik het deze zeker de moeite waard.

Foto's volgen nog.

vrijdag 9 juni 2017

Het gaat nog steeds goed....

Elke nieuwe dag beleef ik als een groot wonder, want het blijft nog steeds redelijk goed gaan. Stond ik de laatste maanden haast elke dag vaak hondsberoerd op, momenteel is dat niet meer zo vaak het geval.......

En zomaar kunnen doen waar ik zin in heb, is soms zo onwerkelijk, dat ik af en toe het gevoel heb dat ik droom.Vooral het fietsen vind ik heerlijk. Het aantal kilometers groeit weer gestaag.

Nog fijner is weer de ontmoeting met mensen. Bezoek krijgen en bezoekjes afleggen kan weer. Heerlijk, om weer eens bij te kletsen. Afgelopen maandag belde Aly uit Assen spontaan op, die een kopje koffie wilde halen. Fijne en gezegende gesprekken gevoerd.

Afgelopen dinsdag belde spontaan een man aan die altijd de streekpost in mijn buurt bezorgt. Ik ken hem en zijn vrouw nog niet zolang, maar hij zag vorige jaar mijn stickers op de deur en vroeg of ik christen was. Afgelopen maandag belde hij aan met de mededeling dat God hem op het hart had gelegd om voor mij te bidden. We hebben wel een uur gepraat en daarna gebeden voor elkaar. Mijn dag kon niet meer stuk, want zoiets maak je niet elke dag mee.

Vanmiddag weer een heel stuk wezen fietsen. En steeds overheerst dan weer de dankbaarheid.
Er gebeurt haast elke dag wel weer wat bijzonders, in welke vorm dan ook......

Waarom ik (nog wel) mag leven en anderen om mij heen moeten sterven, daar  heb ik geen antwoord op. En dat hoeft ook niet....

Gisteren was ik bij iemand die net haar man had verloren, 62 jaar oud. En juist omdat er af en toe hoop leek te zijn, overleed hij toch nog vrij onverwacht. Zij en de kinderen, en vele anderen blijven met grote vraagtekens achter.De enige zekerheid was, dat ze wist dat haar man geborgen bij God was, maar dat neemt de leegte en het gemis natuurlijk niet weg.

En dan is het niet op zijn plaats om te getuigen van het grote wonder wat God met mijn eigen gezondheid heeft gedaan.

Ze wilde het wel weten, maar ik vond dat niet de tijd en de gelegenheid om daarover te beginnen.
Ik kwam voor háár om te delen in het enorme verdriet, dat haar en de kinderen is overkomen.

Ik kon haar alleen maar rouwknuffel geven en naar haar verhaal luisteren...... Wel ben ik met dubbele gevoelens naar huis gefietst.....

maandag 5 juni 2017

Boeken.....

De afgelopen week weer drie prachtige boeken gelezen, die ik graag wil delen.

Dochter van de Jungle/ Terug in de Jungle, door Sabine Kuegler. Waargebeurd

Sabine brengt haar kinderjaren door in de jungle, waar haar ouders missie en pionierswerk doen.
Ze voelt zich er helemaal thuis. Met allerlei soorten dieren  speelt ze graag. Vooral spinnen zijn haar favoriet, ze geeft ze zelfs namen. Onvoorstelbare boeiende boeken, wat betreft de verschillende stammen, die elkaar in het verleden probeerden te doden. Dankzij de inzet van haar ouders komt er onderlinge vrede.

Later vertrekt Sabine naar de bewoonde wereld om een gezin te stichten, maar ze wil nog één keer terug naar de jungle.

Deze twee prachtige boeken vond ik voor bij een tweedehandsboekenwinkeltje voor maar €4,50. Niet te geloven, want ze zien er ook nog eens als nieuw uit......

Gebroken Licht, door Kim Edwards. Een wereldwijde bestseller. (400 blz)

 Een arts brengt zijn vrouw onder narcose tijdens een bevalling van een tweeling. (jongen en meisje)Hij ziet dat het meisje een mongooltje is, en geeft een bevriende verpleegster de opdracht om dit kindje naar een inrichting te brengen. Aan zijn vrouw vertelt hij dat het meisje dood geboren is.

De verpleegster brengt het kindje niet naar een inrichting, maar neemt het mee naar huis, om haar op te voeden als haar eigen kind. De man komt daar pas jaren later achter, en hij de verpleegster moeten leven met deze leugens.

(ik kon haast niet stoppen met lezen, zo spannend en prachtig geschreven)




Zo intens dankbaar!

Ik ben zo ontzettend dankbaar dat ik weer terug ben in de (gewone) wereld. Dat ik weer dingen kan doen, die ik maandenlang niet meer kon.

Dat ik weer in mijn autootje, samen met een vriendin, kan rijden door de bossen van Drente, om te genieten van alles wat daar te genieten valt. Onderweg weer even een softijsje kopen.(de lekkerste die er bestaan)

Heerlijk even zitten op een bankje in het bos, en genieten van de natuur en het geluid van de vogels.

Voor we weg gingen, overviel me ineens een intens gevoel van dankbaarheid, dat ik moest huilen. Want ik had er echt niet meer op gerekend dat ik mijn dierbare natuurplekjes nog weer terug zou zien.

Voor gezonde mensen zijn deze uitstapjes heel normaal, maar voor mij zeker niet. VANDAAR MIJN INTENSE DANKBAARHEID NAAR GOD TOE!

dinsdag 30 mei 2017

De kracht van het gebed.....

Waarom God onze gebeden de ene keer wel en de andere keer niet verhoort, kunnen wij als mensen niet bevatten.En God is ons ook geen verantwoordelijkheid schuldig, voor wat Hij wel of niet doet. Daar is Hij God voor. Miljarden keer groter en wijzer dan wij.Wel weet ik dat er altijd KRACHT uitgaat van elk gebed, of deze nu wel of niet in vervulling gaat.Ik heb dat meerdere malen ervaren.

Vorige week maandag is er door een vriendin met mij gebeden, terwijl ik zo erg ziek was. En het is wonderlijk om te zien en te ervaren hoe God dit gebed verhoorde.Terwijl in het hele land en soms ook persoonlijk met mij gebeden wordt, en er dan helemaal (niets) gebeurt.

Ik zit haast elke dag weer op de fiets en heb regelmatig weer meer sociale contacten.Vanmorgen boeken ingeleverd bij de bieb. Deze bieb staat niet in mijn eigen dorp, omdat deze hier een stuk kleiner is. Ik wilde naar huis fietsen en kwam onderweg een vriendin tegen, die tijdelijk met haar man op een naburige camping staat. (hebben ze nota bene hun boerderij verkocht en kunnen nu niet in hun nieuwe woning, vanwege onduidelijke procedures met de makelaar en de notaris, waar ze buiten hun schuld om in verstrikt zijn geraakt)Ze vroeg of ik even mee wilde naar de camping.

Natuurlijk wilde ik dat, want het was maar een kwartiertje om fietsen.En zo zat Frederika zomaar heerlijk even op een camping. Onvoorstelbaar, dat ik daar de energie weer voor heb. Dacht ik een paar weken geleden nog dat het EINDE IN ZICHT WAS, kon ik vanmorgen genieten van een prachtig UITZICHT op een camping.

Vele (pijn) klachten blijven,en af en toe is het best een beproeving om steeds weer om te moeten schakelen. Juist in die momenten als ik me er helemaal bij heb neergelegd. Maar hoe het ook zij:

DIT KAN NIEMAND ME MEER AFPAKKEN, EN ZIJN MIJN AARDSE TAKEN SCHIJNBAAR NOG NIET VOLTOOID!

Ja, Gods wegen zijn inderdaad ondoorgrondelijk........