maandag 11 september 2017

Moed....

Om er altijd maar weer de moed erin te houden, valt niet altijd mee. Ondanks dat ik erg positief in het leven sta, dankzij Gods genade, zijn er soms dagen van verdriet en lijden.

Momenteel  ga ik weer door dalen van diepe duisternis. Nergens zin in. Eetlust erg minimaal. Naast de pijnklachten, vaak  misselijk  en vermoeid. En er komen steeds meer nieuwe klachten bij (maag en darm) Dan rest alleen nog maar mijn bed. Dan slapen -heel veel slapen.

Het zou het begin van het einde kunnen zijn, maar dat heb ik al zo vaak meegemaakt de laatste jaren. Alleen wordt het nu allemaal wat heftiger.

Soms ben ik het lijden zo zat, dat ik verlang naar mijn hemelse woning. Maar ik hang ook nog zo erg aan het leven, en opgeven is voorlopig voor mij (nog) even geen optie.Maar die tijd gaat ongetwijfeld komen.

Gelukkig ben ik er klaar voor om God te ontmoeten, maar dat ben ik al jaren. Elke nieuwe dag is voor mij nu nog zéker de moeite waard.

Ik blijf mijn hoop en vertrouwen dan zeker ook op God stellen, hoe zwaar en moeilijk het ook is. Ik ken zoveel mensen die niets met God hebben ,en hier ook doorheen moeten. Dan voel ik me een heel bevoorrecht mens! Maar ik gun het zo aan iedereen......

Zelfs in de duisternis ben U daar
ook al begrijp ik U niet
Toch geeft u moed en kracht
in mijn diepste onmacht en verdriet

(gedichtje zomaar spontaan gemaakt)



5 opmerkingen: