De kracht van het gebed.....

Waarom God onze gebeden de ene keer wel en de andere keer niet verhoort, kunnen wij als mensen niet bevatten.En God is ons ook geen verantwoordelijkheid schuldig, voor wat Hij wel of niet doet. Daar is Hij God voor. Miljarden keer groter en wijzer dan wij.Wel weet ik dat er altijd KRACHT uitgaat van elk gebed, of deze nu wel of niet in vervulling gaat.Ik heb dat meerdere malen ervaren.

Vorige week maandag is er door een vriendin met mij gebeden, terwijl ik zo erg ziek was. En het is wonderlijk om te zien en te ervaren hoe God dit gebed verhoorde.Terwijl in het hele land en soms ook persoonlijk met mij gebeden wordt, en er dan helemaal (niets) gebeurt.

Ik zit haast elke dag weer op de fiets en heb regelmatig weer meer sociale contacten.Vanmorgen boeken ingeleverd bij de bieb. Deze bieb staat niet in mijn eigen dorp, omdat deze hier een stuk kleiner is. Ik wilde naar huis fietsen en kwam onderweg een vriendin tegen, die tijdelijk met haar man op een naburige camping staat. (hebben ze nota bene hun boerderij verkocht en kunnen nu niet in hun nieuwe woning, vanwege onduidelijke procedures met de makelaar en de notaris, waar ze buiten hun schuld om in verstrikt zijn geraakt)Ze vroeg of ik even mee wilde naar de camping.

Natuurlijk wilde ik dat, want het was maar een kwartiertje om fietsen.En zo zat Frederika zomaar heerlijk even op een camping. Onvoorstelbaar, dat ik daar de energie weer voor heb. Dacht ik een paar weken geleden nog dat het EINDE IN ZICHT WAS, kon ik vanmorgen genieten van een prachtig UITZICHT op een camping.

Vele (pijn) klachten blijven,en af en toe is het best een beproeving om steeds weer om te moeten schakelen. Juist in die momenten als ik me er helemaal bij heb neergelegd. Maar hoe het ook zij:

DIT KAN NIEMAND ME MEER AFPAKKEN, EN ZIJN MIJN AARDSE TAKEN SCHIJNBAAR NOG NIET VOLTOOID!

Ja, Gods wegen zijn inderdaad ondoorgrondelijk........

Niet te geloven!

Wat ik niet meer voor mogelijk had gehouden, is toch gebeurd! Heel langzaam komt er weer wat nieuwe energie terug, nadat deze maandenlang achteruit ging. En ondanks dat  er nog heel veel klachten zijn, heb ik al twee keer weer een paar rondjes kunnen fietsen.

Ik had er voor de zoveelste keer terdege rekening mee gehouden, dat ik zou komen te overlijden, want daar zag het wel naar uit. Ik had me er ook bij neer gelegd.

Ik weet dat kanker een grillige ziekte is, waarvan je niet van te voren weet hoe de dag zal verlopen, maar dit had ik zeker niet meer verwacht. Natuurlijk kan het zomaar weer omslaan, maar reken maar, dat ik zal genieten van elke seconde dat ik me weer wat beter voel. Dat zich weer een blaasontsteking aan het ontwikkelen is, deert mij dan ook totaal niet.

Omdat het allemaal zo onverklaarbaar is, is het aan de buitenwereld ook niet uit te leggen. Maar dat hoeft ook niet......Ik ben allang blij dat ik me weer een beetje mens voel!

Nieuwe supermarkt....

Sinds kort is er in ons dorp Nieuw-Buinen, dankzij de inzet van een groep fantastische mensen, weer een nieuwe supermarkt. (Thats Fresh) Deze was een jaar geleden opgeheven, door allerlei omstandigheden.Voor vele mensen was dit een ramp, vooral voor oudere mensen.

Persoonlijk ben ik er erg blij mee. Je zou denken dat alle dorpsgenoten dat zouden zijn, maar dat is helaas (nog) niet zo.Hopelijk gaat dat veranderen. Een buurt-supermarkt is altijd een beetje duurder dan de grotere supermarkten. Mensen schijnen niet te beseffen dat deze winkel wat hogere prijzen moet handhaven om hun bestaansrecht te kunnen garanderen. De vorige supermarkt was ook niet goedkoop, maar je had wel de keuze tussen dure en goedkope artikelen. Dat is nu nu ook weer het geval.

Ook kunnen er (voorlopig) geen grote voorraden worden aangelegd, omdat  er dan teveel moet worden weggegooid. Zoveel temeer klanten er gaan komen, zoveel te groter zullen de de voorraden zijn.
De directie en het personeel van deze nieuwe winkel doet er van alles aan om de mensen het naar de zin te maken. Zo ligt er b.v. een gastenlijst voorin de winkel , waar je in aan kan geven wat de wensen zijn.Het assortiment kan dan worden aangepast.

Sommigen maken daar gebruik van, maar sommigen ook niet, en vooral deze laatste groep loopt constant te zeuren tegen het personeel.Voor hen is dat erg frustrerend, want ze zetten zich met hart en ziel in.

Ik kan niet zo goed tegen dit soort mensen. Blijf dan weg uit de winkel, maar val het personeel daar niet mee lastig. Vaak kopen ze alleen maar een pakje sigaretten, om dan bij de kassa te zeggen dat ze de winkel te duur vinden. Momenteel wordt er alles aan gedaan om de prijzen zo laag mogelijk te maken, maar dat heeft even tijd nodig. Gun de mensen van de supermarkt dan ook even die tijd.

Dorpsgenoten  moeten heel goed beseffen dat dit de laatste kans is om gebruik te kunnen maken van deze supermarkt. Want als de klandizie uitblijft, zal het opnieuw gesloten worden, en zal er ook nóóit meer een nieuwe in ons dorp komen. Dan moeten we o.a. weer voor één postzegel een heel eind reizen. Dat moeten we toch niet willen?

En bij deze wil ik dan ook het personeel even een hart onder de riem steken voor hun geweldige inzet!Hopelijk gaat de buurtsuper, dankzij hun inzet en die van de de klanten zijn bestaansrecht bewijzen!

Frea

Nieuw woord.....

Tijdens het versturen van een condoleance-mail kreeg ik ineens een ingeving! Ik heb altijd al moeite gehad met het woordje gecondoleerd, omdat het zo'n cliche is.

In plaats daarvan kwam zomaar spontaan het woordje: ROUWKNUFFEL in mijn gedachten. Een woord dat (nog) niet bestaat.

Een ROUWKNUFFEL geef je aan iemand die een dierbare heeft verloren.
Een ROUWKNUFFEL kan je geven na afloop van een begrafenis of crematie.
Een ROUWKNUFFEL kan je verwerken in toespraken of condoleance-post
Een ROUWKNUFFEL kan je mee geven aan een overleden kind, of iemand anders.
En verder zijn er tal van mogelijkheden.

Iemand die verstand heeft van taal, gaf mij het advies om hier iets mee te doen, maar omdat mijn energie momenteel maar heel beperkt is, is dat nog een hele opgave.

Omdat ik graag wil dat het woord in de Dikke van Dale terecht komt, heb ik contact met ze gezocht.Zij vonden het ook een prachtig woord. Maar er zijn voorwaarden, en dat is, dat het woord regelmatig moet verschijnen in de media of internet.

En ook al schrijf ik voorlopig niet meer op mijn blog, toch wil ik graag het woord ROUWKNUFFEL onder de aandacht brengen, zodat het bekend gaat worden in heel Nederland.

Voorlopig stoppen met mijn blog.....

Vanwege mijn gezondheid die veel te wensen overlaat, ga ik voorlopig opnieuw een tijdje stoppen met mijn blog. Of ik nog weer ga beginnen is maar de vraag, want ik voel steeds minder de behoefte om mijn gevoelens te delen met mensen die zo ver van me af staan.

Dat heeft natuurlijk te maken met het stukje kwetsbaarheid wat mijn  gezondheid betreft.Momenteel heb ik meer behoefte aan mensen die een stukje intimiteit
met me willen delen.Persoonlijk, maar ook via internet.......

Toch heb ik mijn blogs heb ik altijd met veel liefde en enthousiasme geschreven, maar momenteel kost dat even teveel moeite.

Bij deze wil ik dan ook al die honderden mensen bedanken ,die mijn blog de moeite waard vonden om te lezen! Deze blijft wel gewoon op internet staan, samen met mijn vorige blog: www.deregenboog.bloggertje.nl Want op beide staat nog genoeg informatie te lezen.

Wel zal ik proberen om eens per drie weken een mail te sturen naar mensen die op de hoogte willen blijven van mijn wel en wee.

Stuur dan even een mailtje naar:

schriever1@hotmail.com

Ik blijf voor zover mijn gezondheid dit toelaat,wel actief op Twitter.
@Frea Timmerman

Ik wens jullie veel  gezondheid toe, maar bovenal  de liefde, zegen en genade van onze hemelse Vader.

Shalom

En moge alvast de boodschap van Goede Vrijdag en Pasen, jullie in het hart raken.

liefs,

Frea

Bemoediging....

Afgelopen week werd  maar weer eens duidelijk hoe belangrijk mensen voor je kunnen zijn. Toen ik maandag terug kwam van de bieb lag er een briefje in de deur, dat er een pakje was afgeleverd bij de overbuurvrouw. Ik verwachtte helemaal geen pakje.

Tot mijn grote verrassing had iemand mij zomaar een mooi boek gestuurd, via Bolcom. Er zat er mooie kaart bij met een bemoedigend schrijven. Aan de voorkant stond: Speciaal voor jou.... Ik was diep geroerd en heel erg blij met dit gebaar van Annelot. Zij betekent veel voor me, (andersom ook) En ook al is ze nog maar 19 jaar, ze is erg wijs en sociaal voor haar leeftijd.En ze houdt zelf ook veel van lezen.

Diezelfde middag kwam er en dierbare vriendin een kopje thee drinken. Ook zij had een lief cadeautje meegenomen in de vorm van een prachtig gekleurd conservenblik,gevuld met chocolade-eitjes. Versierd met gekleurde linten. Tot mijn verbazing stond daar dezelfde tekst op: Speciaal voor jou.

Daarnaast kreeg ik nog een heel lief en waardevol telefoontje van mijn dierbare zoon Edwin. Mijn dag kon niet meer stuk! Juist ook, omdat ik die dag een topdag had gehad met weinig pijn. Dat ik de volgende dag weer een hele slechte dag zou hebben, kon ik toen nog niet weten.

Omdat ik er niet ziek uit zie en maar weinig laat merken hoeveel pijn ik soms heb, denken mensen vaak dat het wel goed met me gaat. Maar ze moesten af en toe eens weten.....Om nog maar te zwijgen van de nare bijwerkingen van de medicijnen. Meestal laat ik  mensen maar in die waan, want ik heb weinig behoefte om over mijn ziekte te praten met mensen, die na een paar minuten alweer over zichzelf beginnen.

Mensen die écht om me geven blijven oprecht meeleven, ook al heb ik niet zo vaak de behoefte om over mijn ziekte te praten. Andersom blijf ik ook energie in hen steken als het kan, want eenrichtingsverkeer werkt niet in een vriendschap.

Een paar (vriendinnen) laten het om onduidelijke redenen totaal afweten. Erg verdrietig, maar ik kan ze gelukkig steeds beter los laten.

En als ik dan aan afgelopen maandag denk, en daarnaast aan al die lieve mailtjes en telefoontjes van al die dierbare mensen die er wél voor me zijn, dan voel ik me een zéér rijk en gezegend mens!!!!!!!!

p.s. In het nieuwe Paasnummer van de Elisabethbode staat een interview van mijn dierbare vriendin en (lease-dochter )Martine. Wel heel toevallig dat ikzelf met Pasen twee jaar geleden, ook in datzelfde blad een interview heb gegeven. Martine en ik zijn allebei ijdel en trots genoeg hoor, toen we onze hoofden levensgroot op de voorkant zagen afgebeeld.haha.

En dat daarnaast de hoofdredacteur van datzelfde blad, ook nog eens een dierbare vriendin van me is geworden in de loop der jaren, maakt  het plaatje helemaal compleet!

Wel of niet aan de morfine-pleisters?

Omdat de pijn af en toe niet meer te harden was (is),heb ik een gesprek met de huisarts gehad. Omdat de pijn op meerdere plaatsen zich manifesteert, zou het kunnen dat de kanker zich aan het uitzaaien is. Mijn huisarts Karin en ik hebben het er wel over gehad om een scan te laten maken, maar ik schiet er maar zo heel weinig mee op. Want of ik nu wel of niet weet dat de tumor is gegroeid en eventueel is uitgezaaid, de kanker is toch niet meer te behandelen.Dat betekent zeker niet dat ik mijn kop in het zand steek.

Maar waarom zou ik dan in een scan gaan, waarvoor ik vanwege mijn claustrofobie een enorme angst heb. Eerder kreeg ik nog wel eens een roesje voor een scan, maar dat dat wordt niet meer gedaan, vanwege bijkomende risico's.

Daarom hebben we afgesproken om eerst de pijnbestrijding aan te pakken d.m.v. morfine-pleisters.
Daar werden we het over eens. Maar nu ik er een nachtje over heb geslapen, zie ik daar toch maar van af. De reden is dat ik er weer twee nieuwe soorten medicijnen bijkreeg om de bijwerkingen van deze pleisters tegen te gaan.

Ik reageer vaak heel naar op nieuwe medicijnen, en gebruik ze daarom ook maar heel minimaal. En ik wil  al die chemische (troep) liever niet in mijn lichaam. Ik denk dat ik nog steeds leef,omdat ik mijn eigen weg heb gevolgd in mijn ziek-zijn en het gebruik van medicijnen.Maar bovenal door de wonderlijke genade van God.Een combinatie van beide......

Omdat Karin niet de hele week in de praktijk werkt, moet ik haar volgende week nog bellen over mijn besluit. Hopelijk leest ze deze blog niet voor die tijd, want ik wil niets achter haar rug om doen, want we hebben een uitstekend contact met elkaar. Ik heb in haar een fantastische huisarts gevonden.Ook al kom ik maar heel zelden meer bij haar.

Een heel verschil met de drie huisartsen die mij jarenlang lieten tobben met mijn klachten - me niet serieus namen- waardoor er tot drie keer toe kanker over het hoofd is gezien. (3 soorten wel te verstaan)Waardoor ik lange tijd onnodig heb moeten lijden, en de laatste tumor daardoor kon uitgroeien naar een lengte van 11 cm. Misschien had ik gered kunnen worden als ik direct serieus was genomen.Gelukkig kan ik zonder rancune naar deze huisartsen kijken, doordat ik ze het met Gods hulp kon vergeven, want ik wil in geen geval in bitterheid leven

Om de pijn toch aan te kunnen heb besloten om de OxyContin (morfinepillen) te verhogen. Dan kunnen de pleisters later altijd nog.